Uit de ouwe doos

De aanleg voor voetbal heb ik zonder twijfel geërfd van mijn opa. Helaas kreeg hij maar één kind, een dochter. En zij haatte het voetballen. Haar kinderen, dat zijn wij dus, hebben dus ook nooit gevoetbald. Jammer, want ik weet zeker dat wij goed zouden zijn geweest...

Mijn opa is hier te zien op deze elftal- (pardon: negental-) foto, die dateert uit, zo ongeveer, 1920 [klik erop voor een vergroting]. Met UVV (Utrecht), heeft hij zelfs internationale wedstrijden gespeeld, zo vertelde mijn oma vaak. Ze vertelde vaak dat ze naar het stadion gingen, kijken. Ze heeft een kruisje op de foto gezet, linksonder, nummer 33, dat is hem. Hij overleed in 1968, een maand voordat ik geboren werd...

Ik ben benieuwd of er iemand is die één van deze mannen op de foto herkent. Misschien een vader, grootvader of overgrootvader..?

Zwemles [vervolg 2]

Toen moest B nog gehaald worden, het groene diploma. Daarvoor hadden we les in een ander zwembad, het ir. Ottenbad in Eindhoven. Dit was ook een mooi bad, maar het haalde het niet bij Eikenburg.
We hadden een paar keer les alvorens we mochten afzwemmen. Ik heb toen eens een keer, vlak voor aanvang van zo'n les, een niet gering aantal mandarijnen gegeten, en was toen direkt het bad in gegaan. Maar mijn maag kon dat niet aan - en net toen ik het bad was uitgeklauterd moest ik plotseling overgeven, tot afgrijzen van de tientallen kinderen die daar stonden te wachten. Al de mandarijntjes kwamen eruit; oranje op de schone tegelvloer naast het bad. Ik werd direkt afgevoerd, en mocht niet meer verder zwemmen.

De week daarop sprak één van de meisjes mij aan.
"Vorige week was er een meisje dat moest kotsen," zei ze en ze trok een vies gezicht.
"O ja?" vroeg ik onschuldig.
"Ja. Gedver - in het bad." vervolgde ze. Ik was verontwaardigd, en wilde bijna zeggen dat het niet waar was, niet in het bad maar ernaast. In plaats daarvan antwoordde ik:
"He gadsie, dat is smerig." Ik had opeens helemaal geen zin meer om dat trutje de waarheid te vertellen...

Zwemles [vervolg]

Toen ik genoeg had geoefend in het bad van Hein Essink, mocht ik op voor het diploma A. Dat was in het mooiste zwembad waar ik ooit kwam, het bad van Pensionaat Eikenburg. Nogal afgelegen in het bos, was hier een dus het 'Pensionaat voor Jonge Heeren Eikenburg', met zo'n mooi zwembad, echt ongelooflijk. Dat we hier mochten afzwemmen was heel bijzonder. En waarom precies het zo mooi was weet ik ook niet meer, maar het heeft ongetwijfeld te maken met de prachtige tribunes -het leek haast een bioscoop-, de serene rust die ervan uitging -diep in de bossen- en de diepblauwe tegels in het bad zelf.
Hoe dan ook, ik heb hier het eerste diploma van mijn leven gehaald: zwemdiploma A. Het blauwe. Je kreeg dan zo'n badgeje, met een grote A, die je moeder dan op je badpakje moest naaien, zodat iedereen 't kon zien. Helaas ben ik daarna nooit meer in dat zwembad geweest.

Hobby's van vroeger [1]

Laten we het nog een keer over sport hebben. Ik begon met ballet. Hoewel dat natuurlijk geen sport is. We kunnen het dus beter over hobby's hebben, en dan bedoel ik eigenlijk die hobby's waarvan je als kind zei: "ik zit op...". "Ik zit op balletles", of "ik zit op voetbal", of zo. Mijn moeder vond het prachtig: dochtertje, 6 jaar oud, dús op balletles. Je had dan zo'n blauw pakje - of zwart, maar dat vond ik stom. Eigenlijk vond ik die hele balletles stom. Na de les over de tweede positie hield ik ermee op.
Toen volgde zwemles, wat natuurlijk gewoon nodig was. Zwemles had ik in Sportschool Hein Essink, waar behalve zwemles ook judo werd gegeven. Fascinerend. Na het zwemmen gingen we dan kijken in de dojo (heet dat zo?) en zagen de jongens daar dan vechten. Veel leuker dan ballet. Maar, 'op judo' ben ik nooit gegaan.
Bij de zwemles durfde ik niet in het water te springen. Mijn broer vond dat zo irritant dat hij mij erin duwde. Ik schrok me te pletter, kreeg een golf chloorwater in m'n mond, was dus woedend op m'n broer, maar daarna durfde ik wel.
Als je op les kwam met pentekeningen op je huid, wat in mijn geval nogal eens gebeurde, dan mocht je niet meedoen. Hetzelfde gold voor pleisters, had je die, dan werden die door de zwemjuf hardhandig van je vel getrokken. Of ze stuurde je direkt naar huis. Toch was dat niet in Oost-Duitsland, maar gewoon in Eindhoven. In 1976.

En ja: weer gekraakt.

Wat een grap! Fort Pannerden is opnieuw gekraakt!
Op zaterdag 25 november werd het fort Pannerden "opnieuw in gebruik genomen door de bewoners".
En terecht.
"De staat waarin mensen hun persoonlijke spullen terugvonden spreekt boekdelen over de respectloze houding van de gemeente: persoonlijke correspondentie die opengemaakt werd, spullen die doorzocht en opzettelijk stukgemaakt werden, kachels stukgegooid, waterleiding vernield..., voor de rest ligt het Fort erbij zoals de ME het achterliet op 8 november."
Maar: "De gemeente en staatsbosbeheer hebben tijdens een overleg zondagmiddag beslist deze week nog te gaan ontruimen."
Hebben ze niks beters te doen daar in Lingewaard..? Laat die mensen zitten in dat fort! Dit begint echt te lijken op het scenario van een game! De vraag is of dat wel zo'n leuke is...
bron: indymedia.nl
http://www.fortpannerden.nl

It's better to regret something you have done than to regret something you haven't done

Men zegt altijd: ‘het je verheugen op dingen is veel fijner dan de dingen zelf’. Dat kan soms dan wel zo wezen, in bijvoorbeeld het geval van een vakantie, of vroeger, het nachtenlang gespannen wachten op het sinterklaasfeest, maar ik ben echter meer fan van de stelling ‘Pluk de dag’ of liever gezegd ‘Pak wat je pakken kan’. Voor je ‘t weet is het namelijk te laat. Helaas weet ik dat uit eigen ervaring. Dan kán je het namelijk niet meer.
Wie kent geen mensen die zich zo verheugden op alles wat ze gingen doen na hun pensioen, maar bij wie het allemaal toch niet meer kon. Zij hadden wel het geld, maar hun lichaam deed het niet meer. Of ze stierven nog voordat een eventueel pensioen kon beginnen.

Ik ben dan weliswaar nog lang niet toe aan m’n pensioen, maar heb wel op een andere manier ermee te maken. En ik heb meer dingen niet gedaan waarvan ik spijt heb dat ik ze niet heb gedaan, dan dingen waarvan ik spijt heb dat ik ze wel heb gedaan. Dus ik zeg tegen iedereen en ook tegen mezelf: doe dat wat je wilt zodra je het kan, stel het niet (te lang) uit.
Zo, en dan ga ik nu een vakantie boeken.

Ogen

Eigenlijk geldt het voorgaande ook voor contactlenzen. Soms zijn ze gewoon irritant, omdat je weet dat ze er zitten. Als je dan echt merkt dat ze er zijn, bijvoorbeeld omdat ze niet schoon zijn omdat je geen behoorlijke lenzenreiniger hebt gebruikt, maar rommel van het Kruidvat, is dat nog vervelender. Dan wil je ze alleen maar uit hebben. Ik heb ooit overwogen een laserbehandeling te doen, maar daar zie ik vanaf. De kans dat dat misgaat is gewoon te groot. Al is de kans maar 1%, dan nog, echt dus niet. Mijn gezichtsvermogen - daar ga ik echt niet mee experimenteren. Nee hoor, ik denk dat ik maar weer eens een bril ga aanschaffen. Niet modern, maar wel veilig.

Haal de hitte uit je huid

Zonet heb ik het weer geprobeerd: de sauna. In de sportschool, na het sporten. Maar ik kan er echt niet tegen. Ik word er helemaal gek van, dat kwartiertje 'relaxed liggen' kost me veel meer moeite dan bijvoorbeeld een kwartier hardlopen. Het zweet gutst van m'n lichaam af, ik verbrand m'n lippen aan de hete lucht, word duizelig, krijg ademproblemen... Als ik het echt al niet meer uithoud, dan is volgens de zandloper pas 5 minuten verlopen... 85 graden, belachelijk.

Eerst dacht ik dat het kwam vanwege die hoop metalen draden die zich nog steeds in mijn lichaam bevinden na een operatie, maar dat kan toch niet. Die reageren niet eens op de poortjes in Schiphol. Wel op de hand-metaaldetector overigens, dat is dan weer wel leuk. Zegt dat ding piep als 'ie op mijn borst gehouden wordt...
Maar metaal wordt weliswaar veel heter qua gevoelstemperatuur dan hout, maar metaal omgeven door water, of vocht, dus in een lichaam niet...
Deze staaldraden, kutdingen, ze doen nu toch wel weer een beetje pijn... Maar dat doen ze eigenlijk bijna altijd, dus dat heeft er ook weer niks mee te maken.
Ik heb er geen aanleg voor, voor hitte, laten we het daar maar op houden.

Stemgedrag [2]

Hemel, ik zweef nog steeds. Wat moet ik nou stemmen?
Ik weet natuurlijk wel ongeveer welke kant ik opga (dus twijfel tussen, bijvoorbeeld, de VVD en GroenLinks is er niet), maar ik ben zojuist weer aan het twijfelen gebracht tussen op-elkaar-lijkende partijen. Heb nog een half uur de tijd vooraleer ik op de fiets stap naar huis, en onderweg even langs een stembureau ga. Ja, want je mag dus overal stemmen in de gemeente, het hoeft niet meer bij je 'eigen' stembureau. Dat is best handig.
Mits je een lijst met de bureaus op internet zou kunnen vinden!
In Rotterdam kan dat via de site: www.rotterdam.nl.
Maar dan moet je wel een IQ van 160 hebben. Op de website is het niet te vinden. Wat je ook probeert: niks.
Ingetikt in Google: stembureaus Rotterdam lijst. Nou ja - dan vind je het eindelijk: op de site, met een pad van heb-ik-jou-daar, zo lang
[http://www.rotterdam.nl/rotterdam/internet/overig
/rdm/publiekszaken/lijst%20adressen%20stembureaus.pdf]. Maar dat zou toch, op de dag van de verkiezingen nota bene, gewoon op de homepage van de gemeente Rotterdam moeten staan! Eén klikje. Met koeie(n)letters..!

Stemgedrag

Nog anderhalve dag en we zijn weer verlost van dat verkiezingscampagne-gezanik. Voor vier jaar, althans, als alles goed gaat. 'En, wat gaat u stemmen?' is inmiddels de meest geziene poll op internet.
"CDA? Nee, ik ben geen Christen."
"PvdA. Nee, ik hou niet van rood."
"VVD. En niet van blauw."
"SP. Nee, lust geen appels."
"GroenLinks. Stomme naam zeg."
"Lijst Vijf Fortuyn. Huh? Nooit van gehoord."
"D66. Jan Terlouw schrijft toch kinderboeken?"
"ChristenUnie. Ja, daag."
"SGP. Ja, daaaaag!!!"
"Partij voor de Dieren. Ik hou niet van dieren."
"Eén NL. Wat is dat voor onzin?"
"Partij voor de Vrijheid. Ik hou niet van vrijheid."
Kortom: ik zweef.

Eigelijk weet ik het wel. Maar ik zeg het pas morgen. Misschien.