Hij is er dan eindelijk. Mijn eigen snoepje:

Okee, hij is niet nieuw, hij is eigenlijk best oud. Maar hij ziet er nog erg goed uit voor zijn leeftijd. Hij moest zaterdag uit Beverwijk komen en naar Rotterdam gaan, waar ik hem zelf (voor het grootste gedeelte) heen heb gereden.

En dus...
...zat ik gisteren (maandag) voor het eerst van mijn leven alleen in een rijdende auto! Ik dacht dat ik het eng zou vinden, maar het viel allemaal reuze mee. Erover denken is veel enger dan het gewoon doen. Ik reed eerst naar Zoetermeer over wat secundaire wegen - met van die vervelende voorrangsrotondetjes. Daarna heb ik de snelweg naar Den Haag gepakt, en ben over Scheveningen, via Monster naar Hoek van Holland gereden. Toen nog even een stuk snelweg, met snelheden variërend van 140 (sorry...) tot 1 km/h. Want natuurlijk stond er vanaf Schiedam een file. Maar zelfs dát vind ik nu nog leuk.

Geweldige auto dus. Ik heb mijn hart gevolgd.
Het is alleen wel erg moeilijk je aan de maximumsnelheid te houden ;-)

Voorrang

Werd ik vorige week opeens bijna van de sokken gereden door zo'n doos in een invalidenvoertuig! Ik kwam van links, maar getuige de enorme haaientanden op de weg was het zonneklaar dat ik voorrang had, wat ik dus niet kreeg. De -opgevoerde?- brommobiel kwam met een noodgang de weg opstieren zonder dat de bestuurster ook maar op of om keek. Duidelijk gevalletje van geen rijbewijs! Hebben ze dan geen invalidenvoertuigcertificaat nodig of zo?

Corned Beef

Vandaag had ik opeens trek in Corned Beef. Wat je dus niet moet uitspreken als Kornétbief - maar dat terzijde. Ik haalde dus bij de Plus een pakje vers verpakt.
Een wandelingetje van tien minuten en ik was weer terug. Ging vervolgens blij mijn boterhammetjes beboteren, opende het pakje beef, en - wat een teleurstelling! Geen één velletje plastic tussen de kwetsbare plakjes vlees gelegd. Alles aan mekaar gekoekt - het was aldus veranderd in een ongare, kleffige gehaktbal. Gadver. Ik kon niks anders dan het als een soort pate op het bruine brood smeren. Dat zijn weer minpunten voor de plusmarkt!

Is het geen snoepje?

Mijn hand

Gisteravond ging ik mijn kat een kledder antivlooienmiddel geven. Het is van dat spul dat in een soort pipetje zit, dat je dan in zijn nek moet legen. Zodat 'ie bij het zichzelf wassen het niet oplikt. Want katten kunnen niet bij hun nek, schijnt.
Om geld te besparen hebben we capsules voor 'een grote hond', Uit die capsules moet je dan een kwart uit zien te halen en dat doen we dan met een injectiespuitje. Met naald. Ik heb dit al zo vaak gedaan dat ik dus totaal onvoorzichtig en te snel te werk ga, en opeens voel ik een scherpe prik in m'n vinger. 'Nou ja, eerst even dat vlooienmiddel toedienen,' dacht ik, 'kijk ik zo wel in hoeverre het ernstig is.' Maar voordat ik kan toeslaan vallen er grote rode druppels in kats vacht. Ik bekijk mijn linkerhand, die zit werkelijk onder het bloed!
Van 1 zo'n prikje! Alles kleeft en alles is rood. En blauw. Als ik m'n hand heb schoongewassen blijkt dat de naald dwars door m'n middelvinger is gegaan: twee wondjes, met daartussen een forse blauwe plek. Kan je toch nagaan hoe scherp die naalden zijn, ik voelde bijna niks. Stomme kat ook, met z'n stomme vlooien!

Klimtantalus

Vandaag zag ik een aankondiging van Everest - een film die in de bioscoop gaat komen, of zo. Ik weet niet eens precies wat, maar ik baalde. Dat ik niet meer klim, omdat het niet meer kan.
Niet dat ik ooit de Everest had kunnen beklimmen, daarvoor was ik nou ook weer niet goed genoeg. Hoewel, ik was eigenlijk best goed. Tijdens een cursus rots - in Spanje, Costa Blanca - klom ik ooit een 6a voor. Dat is heel wat - het was dan ook verschrikkelijk moeilijk. Het was zo'n gevecht en kostte zo'n enorme concentratie dat de instructeur beneden de mede-cursisten verbood fotocamera's te pakken, dat zou kunnen afleiden met een val tot gevolg.
Maar het lukte wel, en wat was ik trots. Helaas zijn er dus geen foto's van...
Wel is hier een foto waar ik aan het werk ben in het ijs.
Ook zo jammer dat dat niet meer kan, het is om te huilen.

ADHD-TV

Dat stomme gezeur van UPC over digitale TV en over HDTV. Ik word daar echt niet goed van. Ik wil gewoon analoog blijven kijken en niet hoeven kiezen uit tienduizend zenders – waardoor je hele avond verpest wordt door het eindeloos drukken op de knopjes van je afstandsbediening. Vroeger - ja, vroeger, ja, hadden we tenminste maar zes zenders en moest je lopen naar de televisie. Nu weet ik niet eens meer waar Duitsland 1,2 en 3 zitten, áls ze er überhaupt nog zijn.
Je moet natuurlijk niet klagen over technologische ontwikkelingen: internet, mobiele telefonie, glasvezelkabel, het is allemaal fantastisch. Maar het lijkt wel alsof er door het enorme aanbod onevenredig veel bagger bij komt. Hoe meer keuze, hoe minder behoorlijke programma’s en hoe meer en hoe harder er geschreeuwd moet worden om boven alles uit te komen. Wat mij betreft: wég met de ADHD-TV.

Belofte maakt schuld

Boven mijn blog staat 'elke dag minimaal en maximaal 1 post'. Dat ga ik dan toch maar weer doen. Alhans - toch wat vaker dan de afgelopen anderhalve maand. Want er gebeuren af en toe toch te leuke en te bizarre, te stomme en te geweldige dingen om niet te schrijven. En zolang ik het zelf nog leuk vind om het terug te lezen, ga ik er gewoon mee door. In ieder geval moet mijn blog met redelijk fatsoen 1 jaar kunnen worden.

Eindelijk weer...

Zo lang niet geblogd, is nog niet voorgekomen. Maar ik zat even in een dipje.
Nu ga ik maar weer beginnen, of het nou gelezen wordt, of niet.

Vandaag heb ik 'zelfstandig' autogereden. Weliswaar een heel klein beetje illegaal, ik heb immers vanwege een handicapje een 'beperking' op mijn rijbewijs: moet rijden in een auto met stuurbekrachtiging. Maar zoiets heb ik voorlopig nog niet voorhanden. Kan ik twee dingen doen: of gewoon gaan rijden (en ervaring opdoen) in eentje zonder, of wachten en wachten en wachten en over een maand gaan rijden, terwijl ik het dan al bijna verleerd ben. Ik kies dus voor het eerste, en hoewel ik 't allemaal best eng vond - 't ging wel goed. Al wil dat stuur dan eigenlijk maar half meewerken...

Met omo komt niks meer goed

Sommige reclames zijn zo irritant, dat je niet alleen de makers maar ook de acteurs het liefst zou vermoorden.
Neem nou die verschrikkelijke wasmiddelreclame OMO met dat kutjongetje op het strand. Gadverdamme. Eerst begint een zeurderige, nasale zangstem te jammeren: 'Leren of spelen voor een kind is het fijn-'. Ik word al misselijk.
Dan zie je zo'n bijdehand rotsmoeltje die al die patatten in z'n t-shirtje mikt. Slim jongetje!! Ik zou dat jongetje een enorme rotschop verkopen, zodat alle frietjes in het zand vallen. En hij met z'n gezichtje. Vervolgens zou ik het dreinende ventje aan z'n haren naar de zee toe slepen, en net zo lang met zijn kop onder water houden totdat 'ie verdronken is.
Jammer dat het allemaal niet echt is, zeg!