dinsdag 10 februari 2009
woensdag 4 februari 2009
IJsje
Tijdens een ijsklim kreeg ik eens een brokje ijs in m'n oog.
Nee - ik had geen bril op. Een gewone bril (ver)draag ik niet.
Ik had geen skibril op.
Geen gletsjerbril op.
Want de zon scheen niet.
Mijn berggids had gezegd dat we een bril op moesten zetten. Ik had er twee bij me: een skibril en een gletsjerbril. Maar ja.
Ik had m'n contactlenzen in. En dat was m'n redding. Anders had ik zeker m'n hoornvlies beschadigd met alle gevolgen vandien.
Nu kreeg ik een enorme dreun en schrok me werkelijk helemaal te pletter - maar daarbij bleef het.
Ben nog wel even naar de huisarts gegaan, na afloop. Want het oog zag nog dagen behoorlijk rood en traande. Maar het enige waarover hij zich zorgen maakte was de rekening.
Want ik was onverzekerd. Maar ik verzékerde hem dat ik zou betalen, wat ik ook deed, zij het wel expres een maand te laat.
Omdat hij zo zeurde.
Nee - ik had geen bril op. Een gewone bril (ver)draag ik niet.
Ik had geen skibril op.
Geen gletsjerbril op.
Want de zon scheen niet.
Mijn berggids had gezegd dat we een bril op moesten zetten. Ik had er twee bij me: een skibril en een gletsjerbril. Maar ja.
Ik had m'n contactlenzen in. En dat was m'n redding. Anders had ik zeker m'n hoornvlies beschadigd met alle gevolgen vandien.
Nu kreeg ik een enorme dreun en schrok me werkelijk helemaal te pletter - maar daarbij bleef het.
Ben nog wel even naar de huisarts gegaan, na afloop. Want het oog zag nog dagen behoorlijk rood en traande. Maar het enige waarover hij zich zorgen maakte was de rekening.
Want ik was onverzekerd. Maar ik verzékerde hem dat ik zou betalen, wat ik ook deed, zij het wel expres een maand te laat.
Omdat hij zo zeurde.
Bram & Geert
Zoals bekend, heb ik nogal een hekel aan de radio. Nou ja, aan de Nederlandse radio dan. Vanwege dat domme gekwek de hele dag door.
Maar gisteren hoorde ik toch zowaar een opmerking die zó goed was:
Het bericht ging over Wilders die verdedigd zou worden door Moszkowicz. Bram Moszkowicz.
"Nu kan die Moszkowicz na dat watje van een Holleeder eindelijk een échte topcrimineel verdedigen, namelijk Geert Wilders."
Inderdaad.
Jammer dat Bram zo goed is.
Maar gisteren hoorde ik toch zowaar een opmerking die zó goed was:
Het bericht ging over Wilders die verdedigd zou worden door Moszkowicz. Bram Moszkowicz.
"Nu kan die Moszkowicz na dat watje van een Holleeder eindelijk een échte topcrimineel verdedigen, namelijk Geert Wilders."
Inderdaad.
Jammer dat Bram zo goed is.
maandag 26 januari 2009
Op z'n hondjes
Toegegeven, het is niet de meest briljante foto.
Maar het zijn wel onze eigen sledehusky's! In Lapland, afgelopen woensdag, ieder 7,5 minuut draven met 6 honden-in-een-span. 4 kilometer, dus even rekenen: ... dat is 32 km/h. Best hard is dat als je op een slee staat - na een instructie van 1 minuut en met een temperatuur van -15. En ze wilden zo graag! Lopen, rennen en eh... paren! Want we stonden nog niet stil of de rechtsachterste besprong de rechtsmiddelste. Die vond dat allemaal heel normaal en de achterste keek mij aan alsof hij wou zeggen 'wat kijk jij nou?'
Ik dacht alleen: Wat schattig: op z'n hondjes!
maandag 12 januari 2009
donderdag 8 januari 2009
Darts
Een pittoresk dorpje ergens in Engeland. Excuse me, ik bedoel natuurlijk het Verenigd Koninkrijk. Doet me direct denken aan een zeer korte discussie die ik ooit had in een pub in Wales. Een beetje een enge, grote kerel die fors zat in te nemen.
Hij: “Where are you from?”
Ik: “From Holland.”
Hij:“Oh.”
Even stilte.
“Do you like England?”
Ik: “Oh yes, sure, I do.” Dit leek me het correcte antwoord.
Hij: “Well, I don’t!”. En kwaad liep hij van de bar weg.
Maar goed, dat pittoreske dorpje dus.
We gaan er een pub binnen, een gezellig ogende, lekker warme pub, zo’n ouderwetse, met van die zacht beklede bankjes. Zo één waar je ook heerlijk kan eten, bijvoorbeeld een Ploughman's lunch... We gaan lekker zitten, doen onze klamme regenjassen uit en kijken dromerig over ons versgetapte lagertje naar het haardvuur...
“ONE HUNDRED AND EIGHTY!!” krijst er opeens in mijn oor.
Pardon ?!?!
Nog harder:
“WAAN HUNDRAD ‘N’AIGHTYYYY!!!!!”
Van schrik laat ik alles lopen en vallen wat ik in mijn handen en in mijn blaas heb.
Godallejezus wat een achterlijk geschreeuw. Zijn dit het aantal varkens dat hier in de kroeg zit of zo? Of is de lotto–jackpot gevallen op 180 pound? Karaoke?
Nee - het is darts. Een sport, darts.
Normale sporten doe je niet met alcohol op, darts wel.
Normale sporten (behalve sumoworstelen) doe je niet als je echt vet bent, darts wel.
Darts vind ik dan ook geen sport. Darts is volksvermaak.
Honderdtachtig is de beste score die je kan doen met drie darts: drie in de 'triple–twenty' en je hebt dan 3 x 60 = 180 punten. Is meer dan alle drie in het hart, de bulls-eye geheten, want dan het je 3 x 50. Rekenen kunnen ze in ieder geval wel, de vette pijltjesgooiers.
Hoewel het niet meer is dan domweg aftrekken en vermenigvuldigen. Gaat heen en vermenenigvuldigt u. Daarna mag u aftrekken.
Ik kan in één worp zelfs meer dan hundred–and–eighty gooien:
Ik heb dat gedaan in dat pubje. Ik schreeuwde:
“Look. LOOK! TWO HUNDRED AND FORTY”
Daarna heb ik nóg een record gebroken. In drie seconden de tent uit.
Hij: “Where are you from?”
Ik: “From Holland.”
Hij:“Oh.”
Even stilte.
“Do you like England?”
Ik: “Oh yes, sure, I do.” Dit leek me het correcte antwoord.
Hij: “Well, I don’t!”. En kwaad liep hij van de bar weg.
Maar goed, dat pittoreske dorpje dus.
We gaan er een pub binnen, een gezellig ogende, lekker warme pub, zo’n ouderwetse, met van die zacht beklede bankjes. Zo één waar je ook heerlijk kan eten, bijvoorbeeld een Ploughman's lunch... We gaan lekker zitten, doen onze klamme regenjassen uit en kijken dromerig over ons versgetapte lagertje naar het haardvuur...
“ONE HUNDRED AND EIGHTY!!” krijst er opeens in mijn oor.
Pardon ?!?!
Nog harder:
“WAAN HUNDRAD ‘N’AIGHTYYYY!!!!!”
Van schrik laat ik alles lopen en vallen wat ik in mijn handen en in mijn blaas heb.
Godallejezus wat een achterlijk geschreeuw. Zijn dit het aantal varkens dat hier in de kroeg zit of zo? Of is de lotto–jackpot gevallen op 180 pound? Karaoke?
Nee - het is darts. Een sport, darts.
Normale sporten doe je niet met alcohol op, darts wel.
Normale sporten (behalve sumoworstelen) doe je niet als je echt vet bent, darts wel.
Darts vind ik dan ook geen sport. Darts is volksvermaak.
Honderdtachtig is de beste score die je kan doen met drie darts: drie in de 'triple–twenty' en je hebt dan 3 x 60 = 180 punten. Is meer dan alle drie in het hart, de bulls-eye geheten, want dan het je 3 x 50. Rekenen kunnen ze in ieder geval wel, de vette pijltjesgooiers.
Hoewel het niet meer is dan domweg aftrekken en vermenigvuldigen. Gaat heen en vermenenigvuldigt u. Daarna mag u aftrekken.
Ik kan in één worp zelfs meer dan hundred–and–eighty gooien:
Ik heb dat gedaan in dat pubje. Ik schreeuwde:
“Look. LOOK! TWO HUNDRED AND FORTY”
Daarna heb ik nóg een record gebroken. In drie seconden de tent uit.
donderdag 18 december 2008
!
Vanmorgen hoorde ik op de radio weer zo'n dom bericht. Niet dat je ooit wat slims hoort op de radio, maar dit sloeg echt alles.
Ergens in Den Haag heeft men zo'n last van spreeuwen dat men nepuilen gaat plaatsen.
Degene die dit heeft bedacht werd geïnterviewd:
De interviewer: "Die nepuilen hè, lijken die nou op echte uilen?"
Antwoord: "Ja, nou ja, die nepuilen die lijken op echte nepuilen."
Zucht...
Interviewer: "Eh okee, en eh - bewegen die nepuilen nog?"
Antwoord: "Nou nee. Ja, één. Eén zit er in een boom en de andere zit stil, op een bewegende paal."
Een wat?
Eén zit er op een bewegende paal!
Ik denk dat ze geen last meer zullen hebben van de spreeuwen. Die hebben zich doodgelachen!
Ergens in Den Haag heeft men zo'n last van spreeuwen dat men nepuilen gaat plaatsen.
Degene die dit heeft bedacht werd geïnterviewd:
De interviewer: "Die nepuilen hè, lijken die nou op echte uilen?"
Antwoord: "Ja, nou ja, die nepuilen die lijken op echte nepuilen."
Zucht...
Interviewer: "Eh okee, en eh - bewegen die nepuilen nog?"
Antwoord: "Nou nee. Ja, één. Eén zit er in een boom en de andere zit stil, op een bewegende paal."
Een wat?
Eén zit er op een bewegende paal!
Ik denk dat ze geen last meer zullen hebben van de spreeuwen. Die hebben zich doodgelachen!
maandag 3 november 2008
Live at Red Rocks
Laatst las ik de OOR en zag daarin dat de dvd 'Under a Blood Red Sky' van U2 (her?)uitgegeven werd. Ik dacht bij mezelf eerst 'wat een onzin, dat kan je toch allemaal downloaden'... totdat ik luttele seconden later moest denken aan ... eh - mijn jeugd.
Ik had net een zwartwitteevee op mijn kamer, zo eentje met een scherm zo groot als een bedorven laptop, met twee draaiknoppen: 1 voor de vhf en een andere voor de uhf. Voorkeuze, dat had 'ie niet, om van een afstandsbediening nog maar te zwijgen. Een jaar of vijftien of zestien was ik, en ik was naar mijn kamer gelopen rond een uur of elf 's avonds en draaide verveeld aan het televisiewieltje. Plotseling zag ik -op een Duiste zender- een kasteelachtig podium gehuld in nevelen en er klonk een muziek uit de gare luidsprekertjes - een muziek, ik had het nog noooit gehoord.
Dit was gaaf! Met open mond staarde ik naar het beeldscherm, waar vier mannen stonden te zingen en te drummen en gitaar te spelen. Ik had geen flauw benul wie het waren (maar Duits kon het niet zijn), maar ik was compleet verkocht. Het concert duurde toen nog ongeveer driekwartier en al die tijd heb ik, de volumeknop steeds verder schuifend, zowat in het beeldscherm gezeten.
Korte tijd later kocht ik de elpee - heb hem op beide zijden van een cassettebandje* gekopieerd, zodat ik hem niet steeds in mijn niet-auto-reverse-deckje hoefde terug te spoelen - heb hem gekoesterd en soms wel zes keer op een avond achter elkaar afgespeeld, totdat ik een cdspeler kocht.
Nooit heb ik de elpee meer gedraaid, hem zelfs niet op een cd gebrand.
Maar die beelden - die moet ik toch, na 25 jaar, terugzien.
Ik ga 'm kopen.
Gelukkig kan mijn kleuren-tv nog op zwartwitstand...
Ik had net een zwartwitteevee op mijn kamer, zo eentje met een scherm zo groot als een bedorven laptop, met twee draaiknoppen: 1 voor de vhf en een andere voor de uhf. Voorkeuze, dat had 'ie niet, om van een afstandsbediening nog maar te zwijgen. Een jaar of vijftien of zestien was ik, en ik was naar mijn kamer gelopen rond een uur of elf 's avonds en draaide verveeld aan het televisiewieltje. Plotseling zag ik -op een Duiste zender- een kasteelachtig podium gehuld in nevelen en er klonk een muziek uit de gare luidsprekertjes - een muziek, ik had het nog noooit gehoord.
Dit was gaaf! Met open mond staarde ik naar het beeldscherm, waar vier mannen stonden te zingen en te drummen en gitaar te spelen. Ik had geen flauw benul wie het waren (maar Duits kon het niet zijn), maar ik was compleet verkocht. Het concert duurde toen nog ongeveer driekwartier en al die tijd heb ik, de volumeknop steeds verder schuifend, zowat in het beeldscherm gezeten.
Korte tijd later kocht ik de elpee - heb hem op beide zijden van een cassettebandje* gekopieerd, zodat ik hem niet steeds in mijn niet-auto-reverse-deckje hoefde terug te spoelen - heb hem gekoesterd en soms wel zes keer op een avond achter elkaar afgespeeld, totdat ik een cdspeler kocht.
Nooit heb ik de elpee meer gedraaid, hem zelfs niet op een cd gebrand.
Maar die beelden - die moet ik toch, na 25 jaar, terugzien.
Ik ga 'm kopen.
Gelukkig kan mijn kleuren-tv nog op zwartwitstand...
maandag 27 oktober 2008
Nieuw objectief!
Eindelijk, ik had salaris binnen, heb ik datgene aangeschaft waar ik al weken, zo niet maanden, van droomde.
Waren het die unieke lederen laarzen? Was het dat onweerstaanbare parfum? Of wellicht die oogverblindende lichtmetalen (alfa!-)velgen?
Nee, niets van dat triviaals, van ordinaire koopverslaving getuigende flauwekul, van die zooi waar je geen reet aan hebt; nee, het is de
60mm macrolens van Nikon.
Goed, kost een paar centen (EUR 379,-), maar dan heb je wat!
En hij is scherp! Een macrolens, waarmee ik eindelijk objecten van dichtbij kan fotograferen. Heel dichtbij. Kijk maar naar de eerste testjes... en ja, het begint natuurlijk met een witte poezenvoet...
Waren het die unieke lederen laarzen? Was het dat onweerstaanbare parfum? Of wellicht die oogverblindende lichtmetalen (alfa!-)velgen?
Nee, niets van dat triviaals, van ordinaire koopverslaving getuigende flauwekul, van die zooi waar je geen reet aan hebt; nee, het is de
60mm macrolens van Nikon.
Goed, kost een paar centen (EUR 379,-), maar dan heb je wat!
En hij is scherp! Een macrolens, waarmee ik eindelijk objecten van dichtbij kan fotograferen. Heel dichtbij. Kijk maar naar de eerste testjes... en ja, het begint natuurlijk met een witte poezenvoet...
maandag 13 oktober 2008
Fluisteren tussen het riet...
Gisteren zou het mooi herfstweer worden dus wij gingen fluisteren.
Dat wil zeggen, met een fluisterboot op het water, in dit geval de Weerribben nabij Giethoorn.
Een fluisterboot?
Dat is een bootje, formaat roeiboot, dat met een electromotor wordt aangedreven.
Het ding moet worden opgeladen en kan daarna 8 uur vrij varen. Het voordeel is dat je niet zo'n pestherrie maakt als met een motorboot. Eigenlijk hoor je vrijwel niks, behalve het zachte gezoem van het schroefje, dat zo groot is als de schotel van een kop-en-schotel. Geluid: ongeveer zoals een wasmachine is z'n zachtste fase. Je gaat dan ook niet hard, hooguit 6 of 7 km/h. Maar dat is nou juist het goeie ervan. Je kan lekker truttig gaan vogelen met zo'n boot, of gewoon een beetje luieren, of, wat ik deed, foto's maken.
Echt goed voor de conditie is het niet: je doet niks.
Volgende keer gaan we wel weer kanovaren
Dan nu een paar foto's
Deze is vanuit het hotel te Zwartsluis:
En deze zijn onderweg.
Dat wil zeggen, met een fluisterboot op het water, in dit geval de Weerribben nabij Giethoorn.
Een fluisterboot?
Dat is een bootje, formaat roeiboot, dat met een electromotor wordt aangedreven.
Het ding moet worden opgeladen en kan daarna 8 uur vrij varen. Het voordeel is dat je niet zo'n pestherrie maakt als met een motorboot. Eigenlijk hoor je vrijwel niks, behalve het zachte gezoem van het schroefje, dat zo groot is als de schotel van een kop-en-schotel. Geluid: ongeveer zoals een wasmachine is z'n zachtste fase. Je gaat dan ook niet hard, hooguit 6 of 7 km/h. Maar dat is nou juist het goeie ervan. Je kan lekker truttig gaan vogelen met zo'n boot, of gewoon een beetje luieren, of, wat ik deed, foto's maken.
Echt goed voor de conditie is het niet: je doet niks.
Volgende keer gaan we wel weer kanovaren
Dan nu een paar foto's
Deze is vanuit het hotel te Zwartsluis:
En deze zijn onderweg.
Abonneren op:
Posts (Atom)
