Niet opgemerkt [1]

Ik zie de druppels wel.
Ik voel ze ook.
Het regent.
Maar het dringt niet door.
Dit gebeurde een paar jaar geleden: ik had een vreselijk bericht gehoord.
Als in een waas gehuld fietste ik naar huis.
Door de regen, bleek later.
Ik kwam drijfnat aan - maar ik had er niets van gemerkt.

Zzzzz

Gedverdemme. Ik werd vanmorgen wakker gemaakt...
niet door de wekker,
niet door verkeerslawaai,
niet door de kat, niet door Wouter, nee:
door een mug. Een MUG!!
Wat weerzinwekkend. Midden in de winter!
Het gaat echt helemaal fout, met ons klimaat.
En we hebben ook weer vlooien. Jakkes.

Langzaam

Gisteren was Kees van Kooten op teevee, een interview bij RNN. Of een of andere lokale zender. Op de flauwe vraag van de interviewer -waarom maakt u zoveel minder gebruik van internet dan meneer de Bie- antwoordde hij:
"Omdat het zo langzaam gaat."
Wat een zeurpiet, dacht ik.
Maar toen ik even later mijn eigen computer aanzette, tot drie keer toe moest herstarten omdat dat verdomde internet het weer niet deed, ik er zo genoeg van had dat ik bijna het ding optilde en op de grond smeet... dus weer niet kon bloggen, toen dacht ik:
Hij heeft gelijk.

IJzel

Vandaag was het glad.
En ik word zo moe van dat gezeur van automobilisten daarover. Een auto is zwaar, heeft bijna altijd goede banden, en, het belangrijkst, vier wielen. Dus de kans dat je letsel oploopt is niet erg groot, als je je normaal gedraagt tenminste.
Nee, dan een fiets. Is het voor sommigen bij gewone omstandigheden al moeilijk het evnwicht te bewaren, nee, dan met gladheid.
Maar vandaag viel het mee.

Wel anders was dat in 1986, toen ik eindexamen deed. Ik reed terug van mijn eerste schoolonderzoek Nederlands, het mondelinge tentamen. En er lag behoorlijk wat ijzel op de binnenweg, met verkeersdrempels, waar ik overheen moest. Er was een strookje van tien centimeter breed begaanbaar, door de vele fietsers min of meer 'afgeschuurd'. Maar de rest was zo glad als een ijsbaan.
Een uur of twaalf.
Een huisvrouw in zo'n stomme boodschappenwagen reed achteruit uit een parkeervak, zonder op of om te kijken. Net voor mijn wiel. Ik kon keihard remmen, of uitwijken. Ik koos voor het laatste maar ook dat leidde natuurlijk tot een glij- en valpartij, pal voor de wagen. Keihard kwam mijn knie tegen de ijsvlakte, en daarna werd ik nog bijna overreden ook!
De vrouw schakelde in haar vooruit, en reed weg, zonder mij met het fietswrak en een bloedende knie, ook maar een blik waardig te keuren.
Wat een onoplettend, stom kutwijf.
Ik hoop dat zij, meer dan twintig jaar later, ooit eens vlak voor mijn auto ten val komt...

Rechts

Pang.
En ja - daar ging de rechterbuitenspiegel. 't Was maar een tikje, maar ja - 't was wel een tikje.
Omdat ik de tegemoetkomende fietsers teveel ruimte gaf. Maar ja, ik ben meer begaan met het leven van die wielrijders links, dan met de geparkeerde auto's rechts.
Misschien komt het wel omdat ik in de stress vergat mijn spiegels te stellen..?
Of wellicht moet ik gewoon wat asocialer gaan rijden?
Zo, als de meeste automobilisten..?

Eerste herinnering

Soms krijg je van die vragen zoals 'wat was het eerste wat je je herinnerde?'.
Dan zeggen mensen vaak de stomste dingen. Ik denk dat eerste herinneringen niet gaan over echte herinneringen, maar eerder bestaan uit geuren, smaken en zo.
Nee, en dan bedoel ik niet de vieze dingen die je als baby produceert.

Maar ik herinner me bijvoorbeeld nog heel goed de geur van de garage in het eerste huisje dat wij huurden, ik was waarschijnlijk 2. Of 3. Die geur van benzine en oude auto's is mij altijd bijgebleven en wordt door mij bestempeld als verschrikkelijk lekker, hoewel die dat nooit echt geweest kan zijn.
Datzelfde geldt voor de geur van verf -hoogglanslak- of cement, vooral in combinatie met sigarettenrook. Dus een verbouwingsomgeving is voor mij de gelukkigste plaats denkbaar. Komt waarschijnlijk vanwege de verbouwing in het eerste, ouderlijk huis, toen ik een jaar of vijf was, er nog geen problemen bestonden en alles nog mooi en teder was.
Soms moet ik gewoon klussen dus, net zoals andere mensen moeten drinken, roken of vechten.

Koud

Begint de winter dan toch?
Vandaag was het best koud.
Vanmorgen haalde ik een fietsende moeder in, ze had een zoontje van een jaar of drie, vier achterop.

"Mamma, ik heb het koud," zei het jongetje.
"Mamma, wanneer maak je het weer warm?"
Zij antwoordde, als vanzelfsprekend:
"Straks lieverd, straks maakt mamma het weer warm."

Verstoppertje

"De politie in Rotterdam vraagt dinsdag opnieuw aandacht voor een schietpartij op het Hofplein in juli 2006 waarbij een 17-jarige jongen uit Zeeland gewond raakte. Het onderwerp komt aan de orde in het tv-programma Opsporing Verzocht. Kort voor de uitzending laat de politie een sms-bombardement los op iedereen die zich tijdens het incident op en rond het Hofplein bevond en een gsm bij zich had."

Wat..!?
"(...) laat de politie een sms-bombardement los op iedereen die zich tijdens het incident op en rond het Hofplein bevond."
Ik wist natuurlijk wel, dat je traceerbaar bent via je gsm, maar ik had daar nooit bij stilgestaan.
Ik vind het eigenlijk nogal eng. Beetje een Big Brother gevoel hou ik hieraan over.
Ik denk dat ik 'm voortaan maar uitzet, als ik 'm niet nodig heb. Of ben ik dan asociaal, omdat ik mezelf bewust uitsluit als potentieel getuige bij een eventueel misdrijf? [bron: nu.nl]

Fietsen met een geweer in je hand

Soms heb je bepaalde dingen gewoon niet door, zeker als kind. Of als tiener.
Zo hadden wij ooit een fancyfair op de middelbare school, ieder jaar overigens, maar toen ik in de derde klas zat had onze klas een schiettent.
Er moest natuurlijk wel schietspul aanwezig zijn. En mijn vader had een luchtbuks. Twee eigenlijk, een grote er een iets kleinere.
Op zaterdagen schoten mijn vader en ik dia's kapot. Dat was leuk: een glazen dia in een standaard en vanaf een meter of acht erop schieten. Ze sprongen zo leuk uit elkaar. Mijn moeder vond het maar niks, geen goede opvoeding en zo.
De grote, die wilde ik meenemen. Lekker stoer doen.
Ik haalde 'm uit z'n kamer.
"Ja, maar dan gaan we met de auto naar school," zei mijn vader.
Ik was 15 en vond het natuurlijk een blamage door m'n pa naar de fancyfair te worden gebracht.
"Hoezo?" vroeg ik. "Dat kan ik best op de fiets vervoeren."
"Daar komt niks van in," reageerde mijn vader boos, "ben je helemaal gek geworden?"
"Nou, dan neem ik wel die kleine," zei ik verontwaardigd, ervan overtuigd dat de zwaarte van de grote buks het probleem was geweest.
"Ook niet." Mijn vader was vastbesloten.
Ik begreep het echt niet.

Waarom snapte ik niet, dat je, als kind van 15, op een fiets rijdend met een luchtbuks in je hand, waarschijnlijk eerder op het politiebureau belandt dan op school? Het blijft een raadsel...

Plankje

Ik heb zo'n mooi houten snijblokje.
En ik heb een vaatwasser.
Ik kon de verleiding niet weerstaan en heb, tegen beter weten in, het ding in de vaatwasmachine gestopt.
Hij was wel schoon.
Maar niet blij.
De blokjes die zo prachtig aan elkaar gelijmd zaten, zaten nog wel aan elkaar, maar niet prachtig meer. Er is een reliëfje ontstaan. En het hout is uitgebeten.
Dit alles is een aantal weken geleden gebeurd.
Nu heb ik 'm op de juiste wijze schoongemaakt: met zout en citroensap.
Hij moet drogen -nee! niet in de droogmachine!-, en dan ga ik 'm inwrijven met olie.
Ik ga waarschijnlijk weer een misser maken, want, ik heb geen notenolie meer in huis.
Het wordt olijfolie. Of arachide-olie. In ieder geval geen slaolie. Misschien is arachide-olie het beste, dat is van pinda's gemaakt, zijn tenslotte ook noten.
Nou ja, ik zal wel zien. Eerst maar laten drogen, m'n blokje.