Pasen

Vandaag is het Pasen. Al een paar dagen lente.
Wat doen we met Pasen dit jaar?
Lekker paasballen gooien.
En sneeuweieren eten. Het weer is echt gek geworden, het onweert nu ook nog.
Er is een sneeuwstorm gaande.
Pasen nu is veel kouder dan het was met Kerst.
Wat belooft dat voor de zomervakantie?

As eye see in het Engels.

Vanaf vandaag zullen mijn posts tweetalig zijn!
Waarom? Omdat het jammer is dat het in het Nederlands is.
Nederlands is een stomme taal.
Nee: omdat het jammer is dat het alleen in het Nederlands is.
Want dan kan 99% van de wereldbevolking mijn briljante blog niet lezen.
In het Engels is dat dan toch wat minder, zeg 30%?? M.a.w. ik denk dat minstens 70% van de wereldbevolking, die internettoegang heeft, Engels kan. Dat scheelt.
En.
Omdat ik vorige week iemand ontmoette die zei dat het 'a pity' was dat mijn blog niet in het engels is. Dat kan ik natuurlijk niet op me laten zitten.
Maar aangezien ik vertalen makkelijker vind dan rechtstreeks in het Engels schrijven, zijn de teksten er ook in het Nederlands. En waarom dat niet ook online te laten dan...?
Dus, voorlopig een dubbelblog.
Misschien dat ik in de toekomst zoveel Engelse ervaring heb opgedaan dat het alleen in het Engels gaat... enfin, eerst maar eens kijken of ik in staat ben alles fatsoenlijk te vertalen. Daar begin ik dan met de eerstvolgende post mee ;)

Deep Throat

Ik erger mij werkelijk groen en geel aan dat gezanik van onze regering over films. Was er eerst het ge-emmer over een film van WIlders, die nog niet eens bestaat, nu heeft BNN het weer fout gedaan doordat ze pornofilm 'Deep Throat' (waar zou dat over gaan?) op teevee gaan uitzenden. Jawel, een pornofilm! Als die film nou na het jeugdjournaal zou komen kan ik me er nog iets bij voorstellen, maar hij begint pas na middernacht. Kom op zeg. Meneer Rouvoet, u kunt uw teevee ook op een andere zender zetten. Zet niet zo'n keel op.

Er is leven na de dood

Na lang zoeken naar dat stompzinnige a4'tje waarop ik mijn digid-code had gekrabbeld (ja, ik heb dat kl***, k**-ding al drie (!!) keer opnieuw aan moeten vragen omdat ik het steeds kwijtraak), kon ik vanmiddag eindelijk kijken op de site van donorregister of mijn donorschap nog steeds klopt. En inderdaad. Men mag na mijn overlijden alles eraf- en eruitsnijden wat men wenst. Hoewel sommige delen niet aan te raden zijn, zoals mijn lever, maar dat terzijde.

Ik vind overigens, dat Nederland zich in de kwestie donorregistratie veel te slap opstelt. Of te vrijblijvend, zo kan je het ook noemen. Ik weet zeker, dat er zeer veel mensen zijn die geen donor zijn bij gebrek aan initiatief zich aan te melden. Ik vind dat het een feit zou moeten zijn, behalve als je aangeeft het niet te willen zijn , en niet andersom. Zo is dat in bijna alle ons omringende landen. Niet dat we daar een voorbeeld aan moeten nemen maar zo is het gewoon.
Eigenlijk vind ik het nog sterker. Als je geen donor wilt zijn heb je ook geen recht op organen van een ander. Religie of niet. Voor wat hoort wat.
Nog sterker: ik vind dat mensen die geen donor willen zijn gestraft dienen te worden, door meer belasting te betalen, of een taakjaar krijgen. Zoiets als het Duitse Pflichtjahr.
Want wat heb je nou aan je hartkleppen, of je huid als je dood bent? Het kan lekker meerotten je graf in, of meebranden in de crematieoven?
Maar goed, vul het in ieder geval in, het donorregister.
DONORREGISTER.NL
En vergeet niet eerst je digid op te zoeken!

Dutch Water Dreams...

Geweldig.
Twee:
1. Mijn eerste filmpje op YouTube.
Zie de link links, om ALLE (2) filmpjes te bekijken. Er volgen er meer!!

2. En bij de Dutch Water Dreams geweest!
Dat ga ik echt een keer zelf doen.
Net zolang tot ik net zo goed ben als de jongen met de witte zwembroek.
Ik ga beginnen met het aanschaffen van net zo'n broek.

Mrs Fairless [2]

Even stonden wij sprakeloos tegenover elkaar, wij vol ontzag kijkend naar zijn wapen en jagersuitrusting, hij vol respect kijkend naar onze bemodderde fietsen en gesloopte lichamen.
"Well, she must be at the stables milking the goats," zei hij kalm, terwijl hij zijn geweer over z'n schouder legde.
"Just go in there, but don't make any sounds." En weg was hij.
Goed, de stallen. De stallen, waar waren die?
Het was nu zo goed als donker.
"Kom," zei ik tegen Wouter, "we gaan dat vrouwtje zoeken."
Er was een gebouwtje achter het hans-en-grietje huisje, waar we een zwak schijnsel zagen bewegen. We liepen naar binnen. Er stond vee, klein vee.
Het licht van een zaklamp wiegde op en neer, het rook er naar warm hooi.
"Mrs Fairless..? Are you there?" fluisterde ik op enigszins dwingende toon. Tja, we mochten dan van die jager wel geen geluid maken, maar het was tegen halftien, en wilden wij nog wat te slapen vinden... dan hadden wij geen boodschap aan schizofrene geiten.
"GRRRROMMBLLARRGGGH!!!" kreiste er opeens iets. Wij schrokken ons rot en stapten een aantal meters achteruit. "GRRRRR. WHO ARE YOU?"
Was dit een geit? Of een vrouwtje? We wisten het niet. Ik wilde net zeggen 'laten we alsjeblieft gaan', toen er een gedrocht boven de stalen geitenafscheiding vandaan kwam. Het was een mens.
"You've frightened the goat," kraste het, "it won't give any more milk now."
Shit. Kans verkeken op een slaapplaats. Maar het is al zo laat, ik ga dan gewoon illegaal in haar weiland staan, dat ziet ze toch niet,' dacht ik allemaal.
Maar toen, heel vriendelijk:
"What is it the two of you want from me?"
"Well," antwoordden wij voorzichtig... en we legden uit dat we zoooooooo graag in haar weiland wilden kamperen, en hoezeer het ons speet dat de geit geen melk meeer gaf, maar dat enzovoort.
"No problem," zei ze, "just go up the meadow and put your tent behind the fence."
Het kostte 5 pond.
Wij bedankten haar uitvoerig, liepen in het inmiddels donker terug naar onze fietsen en reden het steile weiland in, richting het hek. Dat was minstens 200 meter, nogal een steile grashelling.
Aan het eind van die helling was een hek, dat scheidde haar erf van een soort van bosrand.
"Ze zei toch achter het hek?" zei Wouter toen we aan de enorm unheimische erfgrens waren gekomen.
"Ja, ik ga echt niet achter het hek staan," protesteerde ik. We betaalden er wel voor, en achter het hek dan ben je echt vogelvrij. Ik moest denken aan Dick Turpin.
"Bovendien is die vrouw zo kippig als ik-weet-niet-wat. We blijven binnen het hek, en zetten hier de tent op." Wouter was het met mij eens.
Het was nu volkomen donker, beneden aan het pad brandde nog een klein lichtje.
Het lukte ons de tent op te zetten, en zelfs nog een bonenmaaltijd te bereiden.
Rond een uur of half twaalf was het lichtje beneden ook uit.
Ik viel als een blok in slaap, droomde over struikrovers en vrouwtjes-theelepel met een geitengewei...

Mrs. Fairless

Toen ik vandaag naar Harry Potter zat te kijken moest ik opeens denken aan een avontuurtje wat wij in Engeland meemaakten. Dat had niks met Harry Potter te maken, hooguit met de sfeer, de taal, en het typisch Engelse, kortom datgene wat Engeland zo tof maakt. Heel Groot-Britannie overigens, al moet je het niet wagen in een pub in Wales te zeggen dat je Engeland tof vindt, weet ik uit ervaring.
Maar goed.

Wij maakten een fietstocht en waren al een tiental uur onderweg. We waren moe, het werd laat, het begon een beetje te regenen, het werd kouder... We moesten snel een slaapplaats zien te vinden, hetzij in een guesthouse, hetzij op een camping of waar dan ook.
Het begon te schemeren. Op onze kaart stond geen enkele camping binnen fietsafstand, ja eentje: een caravanpark, maar daar waren we allang geleden weggestuurd. Dat was nog rond een uur of vijf, zes uur.
Nu was het bijna acht.
Er was een pension. Het zag er duur uit.
"Dat moet dan maar," zei ik tegen mijn vriend. Ik was doodmoe en had behoefte aan rust. En een lekker bed.
Het pension zat vol.
"Maar," zei de uiterst vriendelijke, in een soort van polo-outfit gekleedde heer in een smetteloos Brits accent, "als je een eindje doorrijdt dan kom je bij een ander pension, dit wordt gerund door Ms. Pickles. Zij heeft vast plaats. Good luck."
Zuchtend stapten wij weer op.
De weg leek nergens heen te leiden.
Maar plosteling zagen we een soort van Hans-en-Grietje-achtig huisje.
Een lieflijk dametje deed open.
"Oh, I'm so sorry," zei ze, maar ze had geen plaats. We hadden moeten boeken!
Ik bekeek haar tuin. "No, no, you cannot camp in the garden." Maar:
we moesten een eindje verder rijden (de 'track' volgen) totaan de boerderij van Mrs. Fairless. Mrs. Fairless!? Mevrouw Oneerlijk..?
De weg veranderde inderdaad in een ongeasfalteerde, zwarte brij, waar we soms moesten afstappen om de fiets door de zuigende modder te duwen.
Aan het eind van de weg (het was inmiddels een uur of negen en behoorlijk aan de schemering) stond een aantal huisjes, zo neergestrooid leek het.

Er was niemand.
We liepen een gebouwtje binnen, een keukentje - er was niemand. Helemaal uitgestorven. Opeens hoorde ik een voetstap, buiten.
We liepen het gebouwtje weer uit.
We stonden oog in oog met een man met een geweer.

"Ik dacht al, ik hoorde schieten" fluisterde ik tegen Wouter.
"Ehhhh," stamelden wij, "we're looking for Mrs. Fairless."

(morgen of overmorgen het vervolg)

Het Nationaal Dictee

Ik dagt ik doet weer uns mee. Ik dagt ik ben bes wel goet in speling, maar nee dus.
Ik gemaakte tog maar liefsd 26 fauten! Kud! Wat het gemeene is is dat ze verwagte van ju dat je beibelsche namen ook goet speld. Steletje farizeejers! Hoe mot ick nau wete dat Jakob met een K is?? Got nog an toe. En dan al dy woorden of se nau wel of nyt aan elka'r motten: wittekool of witte kool? Belaggeluk! De meezte faute hat ik in die woordsamenstellinge of of ieds al dan nyt med een hooftletter moed! Zpellen kan ik best aardug ferder. Tel de foutuh.
Ik doe folgend jahr slegts mee med du natsjonale wetensgapskwiz. daar MAAKT HUT TUNMINSTE GEEN REED UIT OF JU DINGEN MET UN HO'FTLETTUR SGREIFT OF NIE.

Een nieuwe enquete-vraag

Is nu invulbaar

Achter het net

Vandaag reed ik van Eindhoven naar Rotterdam via Tholen.
Tholen, ja.
Tholen ligt, als ik me niet vergis, op Tholen.
En dat is weer een onderdeel van Zeeland.
Ik was eigenlijk op weg naar Yerseke, om een beetje mosselen-sfeer te proeven, omdat wij wat doen voor een bedrijf dat wat doet met mosselen.
Ik dacht, ik rijd eerst eens richting Vlissingen. Je kan namelijk kiezen tussen Vlissingen en Breda, ergens op weg naar Rotterdam. Dan kijk ik daarna wel op de kaart. Ik had immers geen flauw idee waar Yerseke ligt, behalve dan dat het in Zeeland is wist ik niks.
Toen ik een flink eind na de splitsing eens een parkeerplekje opzocht bleek dat ik de kaart niet bij me had. Ook Maxima, pardon, mijn tomtom met Maxima-stem (overigens erg grappig: "Probeer om te draaien. O, maar wel voorziechtig hoor, anders word ik mieselijk") had ik niet bij me.
Mobiele motorola had een lege accu...
Geen nood, dacht ik, ik ga naar een tankstation en doe daar net of ik een kaart van Nederland wil kopen, kijk intussen stiekem op het Zeelandgedeelte en koop een rolletje drop van 75 cent.
Daar was mijn tankstation: de Wouwse Plantage.
Alles hadden ze hier: autobladen, autodrop, auto-onderdelen, autowasmiddeltjes, pornobladen.... Maar geen kaart van Nederland. Wel hing er buiten op de gevel een kaart van de stad Bergen op Zoom. Wow, interessant!
Nou ik rijd wel weer verder.
Even later was daar de afslag Tholen. Ik kon me herinneren van de aardrijkskundelesjes uit de derde dat dat een eiland was van Zeeland. Misschien dat Yerseke op dit eiland lag...? Zo niet, nou ja dan niet.
Het was een mooie weg, dat dan weer wel. Zo eentje met een groene lijn in het midden, dat betekent dat je er 100 mag.
Enfin, om het verhaal kort te maken: na Tholen, het dorp Tholen, vond ik Yerseke niet en ben ik met een noodvaart (140 km/h) naar Rotterdam gesjeesd. Een klein uurtje later ontdekte ik thuis in de Bosatlas dat ik er vlakbij geweest was: had ik tien kilometer verder doorgereden op de A-zoveel naar Vlissingen dan had ik de afslag naar het pittoreske vissersdorpje zeker niet gemist.
Geeft me een beetje dat achter-het-net vissen gevoel...