Mijn voorbeeld is dood.

Jan Wolkers is dood.
Hij was mijn voorbeeld, als schrijver. Kon ik maar zo geweldig schrijven als hij.
Het eerste literaire boek dat ik zo'n beetje las, was van hem: 'Terug naar Oegstgeest'. Acht punten op de literatuurlijst van het Eindhoven Protestants Lyceum.
Een ander boekje van zijn hand moesten we daar lezen: 'Dominee met strooien Hoed'. Dat was zo een moeilijk werkje, zei onze leraar Nederlands, dat wij het klassikaal moesten behandelen. Dat een handvol leerlingen van een klas hoger hem hadden gevraagd of het klopte, de uitleg die wij leerden, en dat hij lachend daarop had geantwoord "Ach, natuurlijk niet," maakte niets uit.
Ik was jaloers op hem, zoals hij bezig kon zijn met die beestjes in zijn tuin.
Ik was jaloers op zijn huis, zijn zoons.

Maar vooral was ik altijd stinkend jaloers op zijn avontuur op Rottumerplaat.
Dat eiland. Dat eiland waar hij (een week? ik weet het niet meer) alleen was met de natuur. Mocht zijn, van Rijkswaterstaat, want voor gewone stervelingen is dat stuk natuur zo verboden als de Verboden Stad.
O, wat had ik dat ook graag eens gedaan.
In het boek dat hij daarover schreef vertelt hij dat hij hier nu eens kon meemaken hoe het voelt te poepen als een dier. Staand dus. Naakt. Weglopen met de smurrie nog tussen je billen. Zonder af te vegen of je te bekommeren om restanten die langs je blote benen naar beneden druipen.

En dat lijkt mij nou ook fantastisch. Gewoon één keer, om te voelen hoe het voelt. Eén met de natuur.
'Dat kan toch gewoon?' zul je denken, maar vindt maar eens een plek. Als je betrapt wordt ga je waarschijnlijk linea recta via politiebureau naar een gesticht. Ik denk niet dat ik het ooit aan zal durven.
Maar altijd als ik mijn behoefte doe in de vrije natuur (beide soort boodschappen), en dat gebeurt -gelukkig- best vaak, moet ik denken aan Jan Wolkers.
Dat zal wel altijd zo blijven.
Zou hij het erg vinden? Vast niet.

Heimwee naar de vakantie

Het meeste behoefte heb ik aan vakantie als ik nét terug van vakantie ben. Soms begint die behoefte al tijdens de terugreis. Bijvoorbeeld toen we voor de eerste keer buiten Europa geweest waren, na tien uur vliegen in Frankfurt landden: het liefst was ik op een andere 747 gestapt naar Australië, i.p.v. in zo'n lullig ding van easyjet naar Amsterdam te vliegen.
En er zitten dan mensen in zo'n vertrek- en aankomsthal wiens vakantie net begint, ze zijn in euforische vakantiestemming, drinken gezellig een biertje, terwijl de thuiskomers depressief met een jetlag in de handbagage aan de koffie gaan.
Het ergste van reizen is thuiskomen.
Je kan het enigszins voorkomen door de volgende reis al te boeken vóórdat je op vakantie gaat.
Ik heb dat één keer gedaan en ik vond het fantastisch. Ik ga het beslist vaker doen. Het betekent wel dat ik nu twee reizen moet boeken.

Blog in een nieuw jasje

Dat dus.

Formule 1 Zzzzzzzz

Het is tegenwoordig een zeldzaamheid als ik gewekt wordt door de wekker in plaats van door dieren.
De top 3 van wekkers is als volgt.
Op 3 staat mijn eigen allertofste, allerliefste, allerzachtste, allerwitste streepjeskat. Die liefdevol miauwend zijn scherpe klauwtjes in mijn gezicht drukt. Zonder zijn nagels in te houden, want dat kan 'ie niet.
Op 2 staat de aanloopkat, die af en toe meer weg heeft van een biggetje (qua kleur en onhandigheid) of van een kikker (vanwege zijn kwaakgeluid). Springt als een bezetene de kamer rond, intussen zoveel mogelijk van de rommel niet ontwijkend.
Op 1 staat De Mug.
De Mug met Doppler-effect, die als een Formule-1-wagen langs mijn oren scheurt. Niet normaal dat geluid dat die beesten maken: zzzZZZZZieieuwzoom. Er zijn er al een heleboel gecrasht, zij het wel dat die een handje zijn geholpen. Misschien het bloed maar weer eens van de muur wassen...

Naast de pot pissen met Najib

Leuk! Dacht ik toen ik in de krant las dat Najib Amhali in maart 2008 in het Luxor theater optreedt.
De kaartverkoop start op maandag 3 september, alleen via internet.
'Mooi,' dacht ik gisteren, 'ga ik om twaalf uur de site op en bestel als eerste kaarten!'
Middernacht zat ik gapend achter mijn PC. Ik had het er wel voor over, laat naar bed gaan terwijl ik de volgende dag moest werken.
'De kaartverkoop start maandag om 9 uur', stond er opeens op de site. Godver!
Maar goed, dan toch morgenochtend. Ik was om tien voor negen op mijn werk - en probeerde even de site van het Nieuwe Luxor. Die tergend langzaam was, en bij-het-puntje-bij-het-paaltje aangekomen het helemaal liet afweten!
En dat bleef zo - totdat de site volledig was verdwenen. Om twaalf uur deed 'ie het wel weer, hij gaf de volgende melding:


Godsamme! Ik heb het helemaal gehad met Najib, en vooral met dat stomme, stomme Luxortheater.

Stress

Soms is het wel fijn om niet zo goed iets te kunnen. Want als je het dan wel goed doet, zomaar, opeens, dan wordt je daar weer blij van.
Bijvoorbeeld ik & mijn autorijden.
Ik was gisteren in een slecht humeur, snel geïrriteerd, gewoon een negatieve dag dus. En echt goed, echt goed rijden kan ik natuurlijk nog lang niet.
Enfin, ik reed naar de sportschool - had weinig zin, en er was één parkeerplek available. Fileparkeren bedoel ik, op een redelijk drukke doorgaansweg.
'Dit zal ook wel mislukken,' dacht ik somber, maar het ging perfect! Bandjes 2 centimeter van de stoeprand vandaan, prachtig, in ene keer in- en uitgedraaid, goed gelet op het overige verkeer, niet te lang getreuzeld, kortom: briljant.
Trots stapte ik de sportschool binnen: ik zou er 'es effe flink tegenaan gaan!

Bang voor onweer

Ik ben bang voor onweer. En aangezien het de laatste tijd nogal vaak onweert, ben ik dus vaak bang. Ik ben al sinds mijn 18e bang voor onweer, en dat terwijl de meeste mensen juist na hun 18e, of veelal eerder, niet meer bang zijn voor onweer. Nou, vroeger vond ik angst voor onweer iets voor watjes, en vomd ik het juist stoer om in de warme zomerregen buiten te staan, donder en bliksem trotserend.

Maar toen kwam dag waarop ik definitief bang werd. Ik werd door het meest angstaanjagende onweer op de meest angstaanjagende plaats getroffen: hoog in de bergen, met het hoogste punt vlakbij: een met staaldraden gezekerd rotsmassief. De regen kwam met bakken naar beneden, veranderde in hagel, eerst kleintjes, toen grotere hagelstenen. Binnen twee uur was de temperatuur van twintig graden tot net boven het vriespunt gezakt. Tellen tussen donder en bliksem kon niet meer, het kwam tegelijk, dus dat betekende dat we er echt middenin zaten. Zowel horizontaal, als vertikaal. De bliksem was zo dichtbij dat 'ie niet meer wit was maar rood, en hij flitste horizontaal langs ons. En we moesten nog zo'n end... klimmen langs ijzer, lopen, over het zadel (een zadel is een zadelvormig stuk landschap in de bergen dat gevaarlijk is met slecht weer en vooral met wind, omdat de wind door de vorm van het landschap sterk kan versnellen). Over dat zadel stond zo'n extreme wind dat we niks anders konden dan hand-in-hand kruipen.

Twaalf uur na vertrek uit de eerste berghut kwamen we, in de schemering, aan bij de volgende, totaal uitgeput en doorweekt. Niemand had nog mensen verwacht.
Ik kon niet ophouden met trillen.
Ze hebben ons met jenever en heel veel hete thee weer warm gekregen.

Twee weken lang had ik ongevoelige vingertoppen en pijnlijke knieen.

De volgende morgen hoorden we dat drie man van een groepje van vijf mensen dat wij onderweg waren tegengekomen en een beetje hadden uitgelachen ('ze hebben geeneens warme kleding bij zich') het niet overleefd hadden. Ze waren uitgeput en zijn doodgevroren, terwijl twee van hen hulp haalden.

Ik denk niet, dat ik ooit nog niet bang voor onweer zal zijn.

Wimbledon 2007

Beste Michaëlla Krajicek,
Wat goed dat je de kwartfinale van Wimbledon hebt gehaald! Volgens een sportverslaggever ben je de eerste die dat gelukt is sinds Brenda Schultz. Wat hij overigens verkeerd uitsprak, want ze is weliswaar geen Duitser, maar ze heeft wel een Duitse achternaam, dus het is ‘Sjoelts’, en geen ‘Sgults’. Jouw naam spreken we toch ook niet uit als ‘Krajiesek’, maar als ‘Krajetsjek’, terwijl je toch geen Tsjech bent...
Maar dat terzijde.

Eigenlijk vind ik wel dat je je haar (weer) moet laten groeien, of een wat hippere tennisjurk aan zou moeten trekken.
Want alléén goed kunnen spelen is natuurlijk niet genoeg voor teeveekijkers. Kijk maar eens naar Venus Williams, of Ana Ivanovic. En nee, ik ben geen chijle vieze man, maar een meisje en ja, ik heb ook kort haar en geen hippe outfit. Maar ik kan dan ook totaal niet tennissen en kom dus ook nooit op televisie.

Nieuw! Een poll.

Vanaf heden is er een poll actief op mijn blog. Zie rechts.
Stem zo vaak mogelijk - dan kan ik zien of hij behoorlijk werkt...
Jammer is wel dat de layout van de uitslag enigszins wordt verjammerd door een aantal advertenties, maar ja - hij is wel gratis. En ik ga er natuurlijk niet voor betalen...

Ontsnapt

Ik las een boek tijdens mijn vakantie. Dit was een boek van het soort waar je je overdag op verheugt om er 's avonds, in bed, in te lezen. Zo'n boek wat je zo bezighoudt, dat je denkt aan de hoofdpersoon terwijl je er niet in aan het lezen bent.

In dat boek werd zelfmoord plegen benoemd als 'ontsnappen'. 'Ontsnappen' aan het leven dus. Zo kan je dus zeggen 'die-en-die is ontsnapt'. Om te voorkomen dat mensen ontsnapten moesten ze in dat boek dus worden bewaakt, maar dat terzijde.

Ik vind 'ontsnappen' een passende, mooie terminologie. Want ontsnappen in de traditionele zin van het woord, doe je omdat je het graag wil, daar kan niemand omheen. En het heeft iets spannends, iets geheims.
Misschien heb ik het allemaal verkeerd begrepen, sorry dan meneer van der Jagt, maar ik vind het een goed woord.